کارشناسی مهندسی شهرسازی - دانشکده شهرسازی urban
کارشناسی مهندسی شهرسازی
برنامهریزی شهری در کشور ما، از نخستین طرحهای جامع و توسعه شهری تاکنون، نزدیک به شش دهه سابقه دارد. در این مدت، موضوع انتقال دانش و هنر شهرسازی به دانشجویان، فرایندی پرتنش و همراه با فراز و نشیبهای فراوان را طی کرده است.
بهصراحت باید گفت که اگرچه تا دهه ۱۳۸۰ تربیت دانشجویان شهرسازی در مقطع کارشناسی ارشد در چند دانشگاه بزرگ کشور و تربیت دانشجویان دوره دکتری در دانشگاه تهران صورت میگرفت، اما به دلیل تعداد اندک فارغالتحصیلان در مقایسه با وسعت و ابعاد تحولات و مسائل شهری و منطقهای، تأثیرگذاری آنان محدود بود و تصمیمگیری و نقشآفرینی فارغالتحصیلان سایر رشتهها، از جمله معماران، در مسائل شهری و منطقهای غلبه داشت.
گسترش حضور فارغالتحصیلان دوره کارشناسی از سالهای آغازین دهه ۱۳۸۰ و راهیابی آنان به دورههای کارشناسی ارشد و دکتری از یک سو، و حضور این جمعیت روزافزون در دستگاههای اجرایی، دفاتر تهیهکننده طرحهای شهرسازی و جامعه مهندسان ایران از سوی دیگر، پیامدهای مهمی به همراه داشته است. این روند، از یک سو دانشکده شهرسازی را به بازنگری کیفی و همهجانبه در برنامههای آموزشی و تبدیل رشته کارشناسی شهرسازی به مهندسی شهرسازی در این دوره واداشت و از سوی دیگر، به شکلگیری و گسترش نهادها و انجمنهای حرفهای شهرسازی انجامید. امروزه تقریباً هیچ دستگاه اجرایی مرتبط با شهرسازی را نمیتوان یافت که از حضور این فارغالتحصیلان خالی باشد. آنان در تمامی سطوح دستگاههای مرتبط با شهر، از شهرهای کوچک تا کلانشهر تهران و از شهرداریها تا عالیترین سطوح تصمیمگیری و سیاستگذاری توسعه کلانشهرها، حضور دارند.
بهویژه آنکه دهه ۱۳۸۰ را در شهرهای ایران میتوان دهه رسانهایشدن امور شهری نامید؛ دورهای که در آن، جایگاه و نقش شهرساز بیش از پیش مورد توجه قرار گرفت و ضرورت حضور تخصصی شهرسازی در عرصه عمومی و تصمیمگیری شهری پررنگتر شد.
در مرحله کنونی تحول و دگرگونیهای فضایی شهرها و مناطق کشور، که عوامل درونی و بیرونی فراوانی بر آن تأثیر میگذارند، شرایط آموزش شهرسازی نیز وارد مرحلهای جدید شده است. همگانیشدن آگاهی نسبت به شهر، بسط شهروندی و حق دخالت مردم در امور شهر، برونرفت انحصار دانش و آگاهی شهرسازی از دست نخبگان و حتی ظهور اشکال عوامگرایانه در مواجهه با مسائل شهری، همگی ضرورت بازاندیشی در آموزش شهرسازی را بیش از پیش آشکار کردهاند.
در چنین شرایطی، مرحله جدیدی در آموزش شهرسازی شکل میگیرد؛ مرحلهای که هدف آن تربیت شهرسازی مسئول، متخصص، متبحر، متعهد و پاسخگو است. بنابراین، اگر در آغاز شکلگیری دورههای آموزش شهرسازی، وجوه کمی و حضور دانشآموختگان در عرصه کار و فعالیت میتوانست در زمره مهمترین اولویتها قرار گیرد، امروز تربیت کیفی، توجه به ارزشها، شناخت و اتکا به زمینه و شرایط بومی، و برخورداری از توانمندی علمی و عملی در عرصههای ملی و جهانی، از اولویت بیشتری برخوردار است.
